Wołanie z Ukrainy

 pomoc dla Ukrainy

 pomoc Polakom na Ukrainie

Wołanie z Ukrainy

Wiele listów tej treści wysyła z Ukrainy ksiądz Jerzy Skwierczyński, by prosić Polaków rozsianych po całym świecie o pomoc dla ludzi w potrzebie. Teraz przyjechał do Nowego Jorku. Mimo choroby nie rezygnuje ze swojej misji. Czas, który powinien przeznaczyć na odpoczynek i powrót do zdrowia, wykorzystuję na spotkania z ludźmi, by jak największej liczbie osób opowiedzieć o życiu ludności polskiej na Ukrainie. Przyjmują go polskie parafie w Nowym Jorku, New Jersey, Connecticut. Wszystkim jest bardzo wdzięczny.

Spotykamy się w polskim kościele na Manhattanie przy. Ksiądz Jerzy rozkłada zdjęcia i opowiada o ludziach, z którymi związał swoje życie od 1991r. — Po seminarium duchownym wybierałem się na misję do Afryki — przypomina. — Musiałem dobrze się do tego przygotować. Skończyłem studium medyczne, pedagogiczne, wiedziałem, że muszę umieć tam stawić czoło różnym przeciwnościom. Pewnego dnia, idąc w niedzielę z mszy w katedrze do seminarium w Warszawie, spotkałem grupę ludzi z Żytomierza. Zapytali mnie, czy jestem katolickim księdzem. Poprosili mnie o jakąś pamiątkę z Polski, choćby o jeden różaniec. Wraz z grupą kolegów z seminarium zebraliśmy parę groszy i kupiliśmy im kitka pamiątek z Polski. Od tej pory zaczęliśmy pomagać naszym rodakom na Źytomierszczyźnie. W 1990 roku skorzystałem z zaproszenia i pojechałem na Ukrainę. Poznałem wówczas księdza Jana Purwińskiego. Kiedy ten usłyszał o moich planach wyjazdu na misję do Afryki, rzekł: tu jest twoja Afryka. Faktycznie tak się wkrótce stało. Ksiądz Jerzy zdecydował się na wyjazd na Ukrainę. Tak jak inni polscy księża na Ukrainie, nie otrzymuje żadnej zapłaty za swoją posługę. Na początku opiekował się dwunastoma ośrodkami duszpasterskimi na terenie czterech powiatów: żytomierskiego  Nowagrad Wołyński i Baranówka, Romanowskiego (dawniej Dzierżyński). To przedrozbiorowe polskie tereny nazywane Marchlewszczyzną. Teraz ma pod opieką sześć parafii. Do dziś na tych terenach mieszkają w znakomitej większości Polacy. Stanowią oni w tych powiatach od 80 do 98 procent całej ludności. Po zmianie granic państwowych znaleźli się na terenie Związku Radzieckiego. W latach trzydziestych zlikwidowano tu wszystkie kościoły, zburzono, zamknięto. Ludzi, którzy nie chcieli oddać swojej ziemi do kołchozu, wywożono na Sybir. — Mimo takiej rzeczywistości, w jakiej przyszło tym ludziom żyć — opowiada ksiądz Jerzy — zachowali oni polską mowę i wiarę. Szczególnie mówię tu o starszym pokoleniu, tym, które wytrzymało 70 lat prześladowań. Każdy przypadek trzeba by opisać, bo to cud nad cudami. Kiedy tylko się tam zjawiłem, przychodzili do mnie, bo chcieli przystąpić do pierwszej komunii. Pamiętali nauczone przez rodziców modlitwy. Pokazywali mi ręcznie przepisywane książeczki do nabożeństwa. Jedną z takich książeczek otrzymał od nich papież Jan Paweł II, kiedy odwiedził Ukrainę. Przez te wszystkie trudne lata działały tu kółka różańcowe. Różańce robili z różnych nasionek. Modlili się w lesie, po cichu — by nikt nie usłyszał. W domach na ścianach mieli portrety Lenina, bo tak było trzeba, ale kiedy zapadał wieczór i mogli zamknąć swoje domy na klucze, odwracali portrety wodza rewolucji na drugą stronę i tam była Matka Boska lub Serce Jezusa. Robili to, choć wiedzieli, że za to grozi im zsyłka. Ci starsi ludzie to najwartościowsza część tamtego społeczeństwa. Do nich dołączają dzieci. Najtrudniej dotrzeć do średniego pokolenia. Przez kilkanaście lat pobytu na Ukrainie księdzu Jerzemu udało się dokończyć-wybudować dwa większe kościoły i trzy mniejsze. Kolejny od 1995r. jest w budowie. Czasem kościoły są bardzo skromne, bo głównie chodziło o dach nad głową do wspólnej modlitwy. Na prośbę dzieci odbywa się nauka języka polskiego. Organizujemy dożywianie. Jak mówi ksiądz Jerzy, dożywianie to nie żadne duże posiłki, tylko chleb, którego w domu często brakuje. Czasem podczas spowiedzi ludzie proszą księdza o pożyczenie dwóch hrywien na chleb, bo  go nie jedli od dwóch tygodni. Część pieniędzy, które ksiądz Jerzy, otrzymuje od przyjaciół przeznacza na dożywianie. Wielu rzeczy tym ludziom brakuje —jedzenia, ubrań, butów, lekarstw, środków czystości i zabawek. Z jedzenia nie brakuje tylko kaszy, grochu i fasoli. Zamykane zakłady pracy pogarszają sytuację. Od niedawna, po podwyżce, emerytury dla starszych ludzi wynoszą od 50-80 dolarów miesięcznie. Za te pieniądze żyje nie tylko emeryt, on się musi dzielić ze swoimi bezrobotnymi dziećmi, z wnukami. Ksiądz Jerzy Skwierczyński co roku zabiera prawie 40-osobowe grupy dzieci do Polski. Zawozi je do zaprzyjaźnionych parafii, polskie rodziny goszczą je u siebie, potem dzieci odbywają pielgrzymkę do Częstochowy. — Bardzo pokochałem tych ludzi — wyznaje ksiądz Jerzy. — Nie widzę życia bez nich, czuję, że jestem im bardzo potrzebny.

P.S . Paczki i listy należy adresować:

X. Jerzy Skwierczyński

13-012 Bykówka, ul. Czapajewa 6

Romanowski rej. Żytomierski obw.

UKRAINA